Vulfje’s onwaarschijnlijke verhaal !!

In 2014 hoorde Sasha van een hond die op de treinsporen was vastgebonden…  (eh jawel!).  “Spoorslags” (het gepaste woord) ging Sasha op zoek en vond een mooie zwarte hond met heel bijzondere oren. Helaas, zijn twee achterpoten en staart waren niet meer te redden en werden geamputeerd.  Omwille van zijn bijzonder uiterlijk kreeg hij de naam Vulf.

Vulf herstelde op het piepkleine apartementje van Sasha, dat bijna permanent dienst doet als ziekenboeg. Daarna verhuisde hij naar het grote asiel, wel achteraan bij de jongere honden, waar toen nog veel gras stond. Ondanks zijn zware handicap was Vulf vol levenslust, maar toch, tussen al dat jong geweld was het moeilijk voor hem.  Er werd besloten Vulf onder te brengen bij Milena – de pleegmama voor de mindervalide honden en heel jonge pups.  Milena woonde  toen in een idyllisch huisje in de bossen, op 25 km van het asiel.  Zelf MS patiënte weet Milena wat  “anders” zijn betekent. Bij Milena zaten er nog tweepootvriendjes (Toto en Chupko) met dezelfde noden, en oh verrassing, ook Vulf kreeg zijn eigen rolstoeltje.

Dankzij de peters en meters kon de extra zorg voor Vulf en zijn vriendjes betaald worden.  Bij Milena was het goed wonen: lekker warm bij de kachel in de  barkoude winters, in de zomer zorgde ze voor stukken tapijt en veel stro en parasols.

Maar… aan alle mooie liedjes komt een einde. Milena moest gedwongen verhuizen: de buurman (die er overigens niet woont !! het is zijn “buitenverblijf”) kloeg van overlast en teveel honden.

Halsoverkop verhuisde Vulfje met Milena naar de Puppy Area (een klein asiel op 3 km van de stad Nis waar de jonge honden verblijven), naar een piepklein huisje zonder sanitair, zonder elektriciteit of water!  Er werd in allerijl een generator gekocht en een waterpomp, maar toch was het voor Milena veel moeilijker om voor de rolstoelhondjes te zorgen, ook omdat haar gezondheid achteruit ging en ze er met z’n allen niet jonger op werden.

Er werd een massale oproep gedaan voor Vulfje, Toto en Chupko en jawel, alle 3 vonden ze een fantastisch warm mandje in Noord-Nederland, respectievelijk bij Hillie en bij Norma, beiden dames die alles weten van rolstoelhondjes, hoe ze te verzorgen, welke gezondheidsrisico’s er zijn, hoe lang ze in hun karretje mogen om de voorpootjes niet te belasten… kortom, een ideale plaats waar we alleen van konden dromen… mirakels gebeuren echt !!

Vulfje moest nog reisklaar gemaakt worden: dat duurt 4 maanden maar half oktober 2019 kon hij eindelijk reizen, nét voor de volgende verschrikkelijk koude winter.  Na een lange, lange reis werd Vulfje met open armen ontvangen bij Hillie en raad wat: daar zitten wel minstens 10 rolstoelhondjes!! Zoveel dat het er soms rolstoelfile is !!    Onze warme dank gaat naar Vulfje’s ex-peters en –meters en immense dank aan Hillie in Nederland om Vulfje met zoveel liefde op te nemen in haar al grote roedel van 37 mindervalide of heel oude honden. Vulfje heeft er vast veel ter vertellen, maar wellicht ook de 37 andere !! Mirakels bestaan écht! Het ga je goed, Vulfje!