Waarheen men gaat langs Servische wegen

Rondrijden in Servië is gevaarlijk, dan maak je heel wat mee. Het is sterk aan te raden om naar de lucht te kijken, of in de verte. Op een eerdere trip in de velden zagen we al een moederhond met pups lopen, te bang om dichter te komen. En dan hoor je de opties : ze gaan van honger omkomen; ze worden vergiftigd of er wordt op gejaagd. Ellende gegarandeerd…

Een paar dagen later waren we met voedsel op weg naar opvang Milena toen we aan de kant van de weg een beige pupje zagen. Sasha stopte. Het kwam zo blij naar ons toegelopen, een prachtig jong hondje, miste al één oogje en was zeer mager. Een beetje verder, nog een pupje, zwart-wit en veel verder, de moederhond… plots dook nog een derde pupje op uit de velden, alle snelden ze toe, kwispelend en blij dat we hen gevonden hadden. De moeder bleef op een afstand, Sasha nam de pupjes op en stopte ze in zijn koffer, ze piepten van blijdschap en staartjes kwispelden onophoudelijk toen ze schrokkend in de zakken met brood doken… pas toen ik ze oppakte, merkte ik hoe mager ze echt wel waren, skeletjes!

Nu de moeder nog, met brood en een vrouwelijke hand kon Ana haar uiteindelijk vangen. Een prachtmeidje, bibberend van schrik… wij maar al te blij dat we hen konden herenigen. Nog even teruggekeerd: omdat de moeder zo onder stress stond, dachten we dat er nog ergens pups waren..

Maar daarmee was het niet opgelost, waar moeten ze heen..? Alle opvangen zitten vol, in alle opvangen is er parvo-virus. Laat op de avond een plaatsje gevonden waar normaal geen parvo-virus is. Van die plek moet een mens zich echt niet veel voorstellen. Maar je moet roeien met de riemen die je hebt… Ze waren nog steeds bij elkaar en hadden die nacht geen honger of kou. De pupjes samen met hun mama..

De volgende ochtend bracht Sasha ons geen goed nieuws. De pups waren al ziek. Daags erna was het donkerste pupje al overleden bij Sasha thuis. De anderen vochten voor hun leven, onder de dekens in Sasha’s appartement. De moederhond alleen achtergebleven…

Ik bleef maar aan het beige pupje denken, hoe dat eenogige pupje zo zijn best gedaan had, zonder dat pupje hadden we de familie niet opgemerkt, zouden ze de hongerdood zijn gestorven. Een klein vrolijk beige pupje dat al een oogje verloren had. Wat een sterk diertje. Ze waren echter nog steeds ziek… en vandaag is ook het beige pupje gestorven. Naamloos en moederloos, zonder oogje.

Als je er dan zelf bij bent, hoop je uiteraard op een happy-ending… de mensen zien dit hier zo vaak, het went nooit, zij moeten er mee leven, Sasha moet weer eens een puppy lijkje wegbergen.

We praten samen over het leven in Servië, wat de oplossing kan zijn, zij ijveren voor een dierenpolitie en boetes. Het is de enige manier, iemand gooit zijn hond op straat: boete; iemand steriliseert of castreert de hond niet: boete … maar de overheid moet meewerken..

Morgen is weer een andere dag, morgen is er weer een lach en een traan of een catastrofe.. een kleine 800 honden moet verzorgd worden, allen zijn ongeveer op dezelfde manier gevonden, als klein pupje, als kettinghond, als uitgefokte moederhond….

De moederhond blijft over, ze heeft zelfs geen naam, ze is zwart en prachtig en ze houdt van mensen. Ze sliep in de auto op mijn schoot, ze was in slaap gevallen met een diepe zucht, blij dat ze die nacht geen honger had en haar pupjes bij haar waren… wat blijft dat door mijn hoofd spoken…

En zo hebben ze weer een financiële kost bij… de moederhond moet gesteriliseerd en gevaccineerd worden, de opvang moet betaald worden. Dan zal ook zij naar de grote shelter gaan, haar plekje moeten vinden en alleen verder gaan.

Vandaag kreeg ik nog een bericht: er loopt een beige uitgezet pupje in de straat waar Ana woont… het volgt de mensen en ze jagen het weg… reïncarnatie? Het zet je aan het denken. Wat moet Ana nu weer? Wat zouden wij doen? Rondlopen in Servië brengt plezier en tranen, maar je staat er beter niet alléén voor.

Ingrid